ဆရာေတာ္၏အမွာစကား

ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ဦးသီရိဓမၼ၏ အမွာစကား

အို၊ နာ၊ ေသေရး ဒုကၡေဘးေတြမွ လြတ္ေျမာက္ရန္အတြက္ ဒီတရားသည္ အိုျခင္း၊ နာျခင္း၊ ေသျခင္း ဆိုတဲ့ေဘးေတြက လြတ္ေျမာက္တယ္လို႔ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားက သတိပ႒ာန္တရားေလးပါး၊ သမၼပၸဓာန္ ေလးပါး၊ ဣဒၶိပါဒ္ ေလးပါး၊ ဣေႁႏၵ ငါးပါး၊ ဗိုလ္ ငါးပါး၊ ေဗာဇၥ်င္ ခုႏွစ္ပါး၊ မဂၢင္ ရွစ္ပါး ဆိုတဲ့ ေဗာဓိပကၡိယ (၃၇) ပါး တရားေတာ္ေတြမွာ မိန္႔ထားခဲ့ပါတယ္။ ဒီလမ္းကို တစိုက္မတ္မတ္ ေလွ်ာက္မယ္ဆိုရင္ အို၊ နာ၊ ေသ ေရး ဒုကၡေဘးက လြတ္ပါတယ္။ အို၊ နာ၊ ေသ ေဘးက မလြတ္ခဲ့ရင္ေတာင္မွ အပယ္လြတ္ရင္ ေတာ္ပါၿပီ … ရင္းစားျပန္ရတယ္။ ရင္းစရာျပန္ရမွ၊ ရင္းစရာရွိမွ ရင္းစားရမွာ။ ရင္းစရာျပန္မရခဲ့ရင္ေတာ့ အရင္းဆံုးလိမ့္မယ္။ အထင္တလံုးနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ရွိတဲ့ အရင္းကေလးေတာင္ ဆံုးသြားလိမ့္မယ္။ ထင္မေနၾကပါနဲ႔ … ဥပါဒါန္ အထင္ပံုႀကီး။ အဲဒီအထင္ရွိသမွ် … အရင္းကေတာ့ဆံုးမွာပဲ။ အဲဒီေတာ့ ရင္းစရာရွိတုန္းမွာ ရင္းမွ ရင္းစားျပန္ရမွာ။

ဒါေၾကာင့္ ေယာဂီေတြ မိမိတို႔ရဲ႕ ဒီ႐ုပ္ခႏၶာႀကီးကို ျပန္ၾကည့္လိုက္ၾကပါ။ ဘယ္ေနရာတကြက္မ်ား ေကာင္းတာေတြ႔ဘူးၾကသလဲ။ တေယာက္မွ ေတြ႔မွာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဒီ႐ုပ္ခႏၶာႀကီးဟာ ဒုကၡေတြ ဗလပြနဲ႔ ဒုကၡသစၥာႀကီး။ အဲဒါကို … ငါေကာင္၊ သူေကာင္၊ ေယာက္်ားေကာင္၊ မိန္းမေကာင္ … မထင္နဲ႔။ ဒီရုပ္ႀကီးမွာ အလိုေတြမျပည့္သမွ်ေတာ့ ဒုဗိၻကၡႏၲရကပ္လဲ ရွိေနတယ္။ ဒီရုပ္ႀကီးမွာ ေရာဂါေတြကလဲ အၿမဲထူေျပာေနတယ္။ ေရာဂါေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ေ၀ဒနာေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ … စားရတာလဲ ေ၀ဒနာ၊ ေသာက္ရတာလဲ ေ၀ဒနာ၊ အိပ္ရတာလဲ ေ၀ဒနာ။ ဒီေ၀ဒနာေတြကို ဥာဏ္ကေန မျမင္ေသးလို႔ပါ။ ျမင္ရင္ ေၾကာက္စရာသိပ္ေကာင္းတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ေ၀ဒနာသတိပ႒ာန္မွာ … ျမင္တာ ေ၀ဒနာ၊ ၾကားတာ ေ၀ဒနာ၊ စားတာ ေ၀ဒနာ၊ သြားတာ ေ၀ဒနာ၊ နံတာ ေ၀ဒနာ၊ အိပ္တာ ေ၀ဒနာ၊ ယိုတာ ေ၀ဒနာ၊ ေပါက္တာ ေ၀ဒနာ၊ ေသာက္တာ ေ၀ဒနာ … စသျဖင့္ အဲဒီေ၀ဒနာတလံုးနဲ႔ မဂ္စိတ္တည္သြားရင္၊ အဲဒီေ၀ဒနာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ ဒီီခႏၶာႀကီးဟာ ေ၀ဒနာတံုး၊ ေ၀ဒနာခဲ၊ ဒုကၡသစၥာႀကီးအမွန္ ျဖစ္ေနတာႀကီးကိုေတြ႔ေတာ့မွ၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ရုပ္ႀကီးအေနနဲ႔ ျမင္လာတာ။ အဲဒီလိုျမင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္က်ေတာ့ ဒီ႐ုပ္ႀကီးဟာ၊ မိန္းမ ေယာက္်ားဆိုတာ ေပ်ာက္ၿပီး ဒီရုပ္အေပၚမွာ ငါ့ရုပ္၊ ငါ့ကိုယ္လို႔ တြယ္တာ၊ သာယာေနတဲ့ မာနစိတ္ကေလးဟာလည္း တခါတည္းကို ေခြးေသေကာင္ပုပ္ႀကီး လည္ပင္းမွာ ဆြဲထားလိုက္သလို၊ ဒီရုပ္ႀကီးနဲ႔ သြားရတာ ေ၀ဒနာ၊ စားရတာ ေ၀ဒနာ၊ အိပ္ရတာ ေ၀ဒနာ … ေ၀ဒနာတံုး၊ ေ၀ဒနာခဲႀကီး၊ ဒုကၡသစၥာႀကီးကို ျမင္ေနရပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းတို႔ အဲဒီလိုကို ျဖစ္ခဲ့ရတာ။ ေယာဂီတိုင္း ဒီအတိုင္းျဖစ္ရမယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ဒီရုပ္ႀကီးေပၚမွာ မလိုခ်င္ေတာ့မွာ။ မဟုတ္ရင္ ဒီရုပ္ႀကီးကို လုိခ်င္ေနၾကအံုးမွာ။

တရားဆိုုတာ တကယ္ရွိတဲ့တရား၊ အရွိတရားေတြေပါ့။ ခႏၡာငါးပါး တစ္ကယ္ရွိတယ္။ ဓာတ္ၾကီးေလးပါး တကယ္ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာေတြအေနနဲ႔ရွိသလဲ … မၿမဲတာေတြအေနနဲ႔ ရွိတယ္။ ဆင္းရဲတဲ့ ဒုုကၡအေနနဲ႔လဲ ရွိတယ္။ သူ႔ရဲ႕ သဘာ၀ သူသေဘာသူေဆာင္ေနတဲ့ အနတၱဆိုုတဲ့ သေဘာေတြပဲ ရွိတယ္။ ဒါေတြက တကယ္ရွိတဲ့ အရွိတရားေတြေပါ့။ အမွန္တကယ္ရွိတဲ့ ပရမတ္ အရွိတရားေတြကို အမွန္တကယ္မရွိတဲ့ ပညတ္တရားေတြက လာၿပီး အုုပ္ထားလိုက္ေတာ့ ေယာဂီေတြ အကုုန္လံုုး မ်က္စိလည္ၾကတာေပါ့့။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ေယာဂီေတြက တရားက ၾကာတယ္ ၾကာတယ္လို႔ ေျပာေနၾကတာ … ၾကာၾကမွာေပါ့ … သမာဒိ႒ိဥာဏ္ဆိုုတဲ့ အမွန္ကိုုျမင္တတ္တဲ့ ဥာဏ္မွမရွိၾကတာကိုး။ အမွန္ကိုု ျမင္တတ္တဲ့ဥာဏ္ရဖို႔ အယူအဆက သိပ္အေရးၾကီးပါတယ္။ ဘာအယူအဆေတြလဲဆိုုေတာ့ … က်င့္ပံုု၊ က်င့္ကြက္၊ က်င့္နည္း၊ က်င့္ဟန္ေတြက သိပ္အေရးၾကီးလာတယ္။ အဲဒီ က်င့္ပံုု၊ က်င့္ကြက္၊ က်င့္နည္း၊ က်င့္ဟန္ေတြရဲ႕ အယူအဆ သေဘာမေပါက္ရင္ ဒီအရွိတရားေတြကို သိဖို႕ သိပ္ၾကာပါလိမ့္မယ္ ေယာဂီတို႔။

ေယာဂီတို႔မွာ တရားထိုုင္တဲ့ အေလ့အက်င့္ေတြ ရွိတာလဲ ၾကာလွၿပီ။ ရုုပ္ၾကမ္း၊ နာမ္ၾကမ္းဆိုတဲ့ ေဝဒနာၾကမ္းေတြအေပၚမွာလည္း သည္းခံႏိုုင္တဲ့ သမာဓိလဲ ရထားျပီးၿပီ။ အျပင္ကို ျပန္႔လြင့္တဲ့ စိတ္ေတြလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ရုုပ္အေပၚမွာ သည္းခံႏိုုင္တဲ့ သမာဓိေတြလည္း ရလာၿပီဆိုေတာ့ သမာဒိ႒ိဥာဏ္ဆိုုတဲ့ အမွန္ကိုုျမင္ေအာင္ ၾကည့္တတ္တဲ့ဥာဏ္ လိုုအပ္လာတယ္။ အဲဒီဥာဏ္ဟာ အေရးၾကီးတယ္။ အခုု တရားထုုိင္ၾကတဲ့ ေယာဂီေတြအားလုံး ရာဂ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ ဇာတိ၊ ဇရာ၊ မရဏ၊ ေသာက၊ ပရိေဒ၀၊ ဒုကၡ၊ ေဒါမနႆ၊ ဥပါယာသ ဆိုုတဲ့ ဆယ့္တစ္ပါးမီးေတြ ေတာက္ေလာင္တာေတြကိုု ျငိမ္းေစေအာင္ အိုုျခင္း၊ နာျခင္း၊ ေသျခင္းေတြက လြတ္ကင္းေအာင္၊ အကယ္၍ နိဗၺာန္ကိုု တိုုက္႐ိုက္ မသြားႏိုုင္တာေတာင္မွ အပါယ္တံခါးပိတ္ဖုုိ႕ လာက်င့္ၾကတာပဲ။ ဒီတရားေတြက သိရင္လြယ္ပါတယ္။

အခုုတရားအားထုုတ္ေနတာ အနည္းဆံုုး ႏွစ္ဆယ္ေတြ၊ သံုုးဆယ္ေတြ၊ ေလးဆယ္ေက်ာ္ေတြ၊ ငါးဆယ္ေက်ာ္ေတြ၊ ခုုနစ္ဆယ္ေက်ာ္ေတြကေန ရွစ္ဆယ္သံုုးႏွစ္အထိ ရွိတယ္။ အရြယ္အစားအမ်ိဳးမ်ိဳးေပါ့ေလ။ ေယာဂီတို႔ ဒီအသက္အရြယ္အထိမွာ သိလာခဲ့တဲ့ အသိေတြေၾကာင့္ ဆယ့္တစ္ပါးမီးေတြ ေတာက္ေလာင္ရတယ္္။ ဒီအသိေတြရွိသမွ် ငါတို႔ေတာ့ ဒုုကၡပဲ။ ဘယ္ေတာ့မွ အပါယ္နဲ႔ ငါမလြတ္ပါလား။ အမွန္ကိုု ငါမသိရင္ေတာ့ အပါယ္မလြတ္ပါလား။ အပါယ္လြတ္တာမလြတ္တာ ေလာေလာဆယ္မွာ အသာထား။ ဆယ့္တစ္ပါးမီးေတြ ေတာက္ေလာင္ေနရတာေတြ ျငိမ္းေအးေအာင္ စိတ္ကေလး ခ်မ္းသာေအာင္လို႔ တရားလာအားထုုတ္ၾကတယ္။ ေလာကီ သမုတိသစၥာနယ္က သိလာတဲ့ အသိေတြကို ဖယ္ခ်င္လို႔ တရားလာအားထုုတ္ၾကေတာ့ ၾကိဳးၾကိဳးစားစားနဲ႔ ခႏၶာမွာဥာဏ္စိုက္ျပီး အားထုတ္ၾကပါ။

လူ႔ဘ၀ကို ရဖို႔ဆုိတာ အင္မတန္မွ ခဲယဥ္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ “မႏုႆတၱ ဘာဝဒုလႅဘ” ဆိုတဲ့ လူ႔ဘ၀ကို ရဖို႔ဆုိတာ အင္မတန္မွ ခဲယဥ္းပါေၾကာင္း ျမတ္စြာဘုရားက ေဟာၾကားထားခဲ့ပါတယ္။ လူ႔ဘ၀ရျပန္ေတာ့ အင္မတန္ကံေကာင္းၾကလို႔ အခုလို သာသနာတြင္းနဲ႔ေတြ႕ ႀကံဳရတယ္။ ကာလ၀ိမုတၱိယုဂေခတ္ အနတၱ သာသနာ တစ္ပတ္ၿပန္လည္လာတုန္း၊ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း အက်င့္ျမတ္ေတြကို ေဟာၾကားျပသေပးႏိုင္တဲ့ ဆရာသမားေကာင္းေတြနဲ႔ ႀကဳံႀကိဳက္တုန္း၊ ဒီ႐ုပ္ခႏၶာကို ညွာမေနေတာ့ပဲ ေသာတာပန္ေတြ၊ သကဒါဂါမ္ေတြ၊ အနာဂါမ္ေတြ၊ ရဟႏၲာေတြျဖစ္တဲ့အထိ နိဗၺာန္စခန္းသို႔ ေရာက္ႏိုင္ေအာင္ မ်က္ေမွာက္ျပဳႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကပါ ေယာဂီတို႔။

ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ဦးသီရိဓမၼ
ဝိေဇၨာဒယသဲအင္းဓမၼရိပ္သာ
ေရႊတံခါးအပိုင္း(၂) ျပည္ၿမိဳ႕။